Студопедия Главная Случайная страница Обратная связь

Разделы: Автомобили Астрономия Биология География Дом и сад Другие языки Другое Информатика История Культура Литература Логика Математика Медицина Металлургия Механика Образование Охрана труда Педагогика Политика Право Психология Религия Риторика Социология Спорт Строительство Технология Туризм Физика Философия Финансы Химия Черчение Экология Экономика Электроника

Монументальная и станковая скульптура Беларуси 20 в




Монументальная скульптура - реализуется в крупных монументах и ​​их комплексах, грандиозных многофигурную рельефах, архитектурно-скульптурных комплексах, посвященных общественному деятелю, важного исторического события. Разновидности ее - памятник, монумент, мемориальные сооружения. Выделяется большими размерами, величественностью, масштабностью. Произведения монументальной скульптуры рассчитан на восприятие с большого расстояния и довгачасавае существование, а потому моделируется большими массами из прочных материалов. Станковая скульптура не связана непосредственно с архитектурой, имеет близкие к натуре размере. Разновидности ее - портреты, ню, анималистические изображения, абстрактные композиции. Выполняются на скульптурном станке, используются для украшения интерьеров, как садово-парковая скульптура. Жанр монументальной скульптуры был расширен в 40-50-е гг. XX в. Примером являются работы З. Азгура, А. Аникейчика, А. Заспицкого, А. Глебова, что украшают города Беларуси и стали центрами композиций при оформлении мемориальных ансамблей или площадей города Ряд скульптур деятелям истории и культуры (А. Мицкевичу в Новогрудке, Я. Дроздовичу в Минске, Ефросиньи Полоцкой в ​​Полоцке) появились в течение 80-90-х гг. XX в. С конца XX в. особое развитие получила городская скульптура, за счет чего создаются неповторимые образы города, которые приобретают популярность как туристические объекты (например, работы В. Жбанова в Минске)

 

 

АРХІТЭКТУРНЫЯ СТЫЛІ

стыль Еўропа (ст.) Беларусь (ст.)
Раманскі X–XII – уся Еўропа, X –сярэдзінаXII – Францыя XII – культавыя збудаванні, сярэдзіна XIII – XIV – абарончыя збудаванні
Готыка Сярэдзіна XII – XV– Францыя Канец XII – XV – Еўропа Сярэдзіна XIII – пачатак XVI – культавыя збудаванні і дэкор абарончых
Рэнесанс Канец XIII—XVI –Італія XV–XVI – Еўропа Канец XV – пачатак XVII
Барока Канец XVI – сярэдзіна – канец XVIII Канец XVI – сярэдзіна – канец XVIII
Класіцызм XVII – сярэдзіна XIX – Францыя XVIII – сярэдзіна XIX – Еўропа Сярэдзіна – канец XVIII – сярэдзіна XIX
Рамантызм з канца XVIII па 30–я гг. XIX з канца XVIII
Рэалізм з 30–40-х гг. XIX З 30–40-х гг. XIX –асветніцкі рэалізм з 90–х гг.XIX ст.
Мадэрнізм з 70–х гг. XIX па сярэдзіну XX Канец XIX – 20–я гг. XX
Постмадэрн з сярэдзіны XX з канца 80–х гг. XX

 

Архітэктурныя стылі ў Беларусі

Стыль Час (ст.) Элементы Тып пабудовы Адметнасці
Раманскі Сярэдзіна XIII – XIV Парэбрык, зубцы, байніцы Замкі (Ліда, Крэва, Геранёны, Меднікі, Гародня, Наваградак) вежы-данжоны (Камянец) Геаметрызм формы (прамавугольная прызма, цыліндр у вежы; конус ці піраміда дахаў) суровасць, манументальнасць
Готыка Сярэдзіна XIII –XV Нервюрныя скляпенні, контрфорсы, неглыбокія нішы, байніцы Замкі (Наваградак, Мір), храмы-крэпасці (Сынкавічы, Мураванка) Пры захаванні абарончых якасцей – дэкаратыўная аздоба (неглыбокія нішы), вокны-байніцы, паліхромнасць фасадаў, адкрытая муроўка, вежа двух’ярусная (чацвярык і пастаўлены на яго васмярык)
Рэнесанс канец XV – пача-так XVII Прамаву-гольныя ці квадратныя вокны, крыжовыя скляпенні, карніз, рустоўка, франтон-лесвіца Кальвінскія зборы (Заслаўе, Смаргонь, Койданава), касцёлы (Чарнаўчыцы), ратушы (Нясвіж), палацава-замкавыя ансамблі (Мір, Гальшаны, Любча, Смаляны) Геаметрычныя формы фасадаў (трохкутны франтон, неглыбокія нішы прамавугольнай ці квадратнай формы), тынкоўка фасадаў, гранёная форма вежаў, выразны падзел на ярусы з дапамогай карнізаў
Барока Канец XVI — сярэдзіна – канец XVIII Цыліндрыч- ныя ці крыжовыя скляпенні, прафілява- ныя карнізы, фігурныя шчыты франтонаў, пілястры, фігурныя броўкі, валюты, ракаўкі, нішы для скульптур, Базілікальныя (Брыгіцкі і Бернардынскі касцёлы Гародні) і крыжова-купальныя (Фарны касцёл у Нясвіжы, Мікалаеўская царква ў Магілёве) храмы, манастыры і кляштары, сінагогі (Слонім), ратушы (Віцебск, Магілёў), калегіумы (Полацк, Пінск), шпіталі (Слонім), жылая гарадская забудова (дамы рамеснікаў – Паставы, Наваградак, Слонім), палацава-замкавыя ансамблі (Нясвіж) Кантраснасць і перацякальнасць аб’ёмаў і форм, спалучэнне выпукла-ўвагнутых аб’ёмаў (ілюзія пластычнасці фасадаў), шмат’ярусныя вежы, дынамічныя кампазіцыі за кошт хвалепадобных карнізаў), галоўны фасад – тэатральная шырма
Класіцызм Сярэ-дзіна – канец XVIII— сярэ-дзіна XIX Калоны, што ўтвараюць манумен- тальны порцік, трохкутны франтон і броўкі над вокнамі, двусхільны дах, гладкая столь Палацава-замкавы ансамблі (Ружаны, Свяцк, Сноў, Альберцін), гарадскія сядзібы (Паставы, Слонім, Гародня), храмы-ратонды (Верхнядзвінск, Чачэрск, Ліда), жылая забудова, адміністрацый- ныя пабудовы (палацы губернатараў, вакзалы) Геаметрызм форм, сіметрыя, велічнасць і строгасць, ордэрная сістэма, двухпавярховая гарадская забудова па “чырвонай лініі” –адзіным фасадам
Стылі гіста рызму Cярэдзі-на — канец XIX Звыклыя стылёвыя элементы – не канструк- цыйныя, а дэкара-тыўныя Храмы (неаготыка, неараманскі, псеўдарускі, псеўдавізантый-скі); вакзалы (неабарока, неакласіцызм); сядзібы (неабарока, неакласіцызм, неаготыка) Суіснаванне 2 стыляў у адным ансамблі; адступленні ад канонаў стылю
Мадэрн Канец XIX – пача-так XX ст. “Голы” мур, спалучэнне матэрыялаў (шкло, бетон, метал), адсутнасць ордэрнай сістэмы Банкі (Слонім), гарадская забудова (Мінск), адміністрацый-ныя будынкі (буд. Лібава-Роменскай чыгункі), капліцы (Мір), храмы Асіметрычнасць, сумяшчэнне несумяшчальных матэрыялаў, імітацыя прыродных форм, цытатнасць (арыентацыя на ранейшыя стылі) (стайня ў Альберціне)

Характарыстыка беларускай школы іканапісу

Перыяд (стагоддзе) Аблічча Фон Нацыянальныя рысы
Канец XIV – XV “Грэчаскі тып твару”, графічнасць, плоскаснасць, умоўнасць Нейтраль ны, але на німбе з’яўляецца арнамент  
Канец XV – XVI Светла-ценевая мадэліроўка твару Арнамент – матывы “каванага металу” і раслінна-геамет- рычны з пазалотай Мясцовы тыпаж твару
Канец XVI – XVII Мясцовы тыпаж твару, натуралістычнасць выявы (у праваслаўнай і уніяцкай іконе) Барокавы раслінны арнамент, S-падобны матыў, залачэнне, пасерабрэнне фону Прадметы побыту, адзенне (галаўны убор), вышыўка, архітэктурны пейзаж, адступ- ленне ад канону ў дэталях, рама з “камянямі”
XVIII Пачуццёвасць, парушэнне прапорцый у постацях і дэталях, свядомая прымітывізацыя выяваў (рысы “нізавога барока”) С-падобны матыў у фоне, буйнарэль- ефныя парасткі, кветкі, знікненне разбянога фону ў часткі абразоў Зваротная перспектыва, адступленне ад канона ў сюжэце, драўляныя ці срэбныя шаты (аклады) на асобныя іконы

 







Дата добавления: 2015-04-16; просмотров: 145. Нарушение авторских прав

Studopedia.info - Студопедия - 2014-2017 год . (0.006 сек.) русская версия | украинская версия