У культавым дойлідстве хар ўзрастанне яруснасці вежаў ад 3 да 5м,яны набываюць ажурнасць. Вежы часта ставяцца пад вуглом да гал. Фасада, уяўляюцца трохкутнікамі, з-за чаго фасады здаюцца назвычай пластычнымі(касцёл Святога Андрэя ў Слоніме, Францысканцаў у Івянцы). S-падобнасць набываюць не толькі карнізы, але і шчыты франтонаў (Сафійскі сабор у Полацку).На стадыі позняга барока(1730-1780 гг.) у жанры манументальнага жывапісу выяўляюцца агульныя тэндэнцыі, што аб’ядноўваюць усе тры хрысціянскія канфесіі: свабодная трактоўка кананічных сюжэтаў і апавядальнасць, якія выяўляюцца ва ўвядзенні гістарычных сюжэтаў і мясцовых рэалій у фрэскавы жывапіс(падзеі “Трубяцкой разні” ў Кармеліцкім касцёле ў Мсціславе, “Чытанне маршалкам папскай булы на будаўніцтва кляштараў у Магілёве” з касцёла Станіслава Ў Магілёве). У роспісе Нясвіжскага касцёла Божага цела Ксаверый Дамінік Гескі выкарыстаў уласцівыя стылю ракако тэатральнасць, кантраснасць, стварыў ілюзію глыбокай перспектывы і аб’ёмнасці сцен і столі касцёла. У жывапсе і скульптуры 18 ст. праявамі нізавога барока стала не толькі “люстэркавае” паўтарэнне ўласцівых прафесійнаму мастацтву сюжэтаў і форм, колькі “дапрацоўка”стылю, павелічэнне колькасці дапаўненняў, змены ў пластыцы і вобразным вырашэнні твораў(Латыгаўскія абразы- “Нараджэнне Хрыста”, “Пакроў”). Скульптура. У сярэдзіне 18 ст. разбяры авалодваюць дынамікай барока: святыя паказваюцца ў імклівым руху, з рашучымі жэстамі, анёлы быццам ляцяць па паветры, а складкі адзення ўздымаюцца віхрам(“Апосталы” з касцёла ў Трабах, “Святая Ганна” з царквы ў в. Вярховічы Камянецкага р-на). Музыка. Усеагульнае захапленне музыкай паўплывала на з’яўленне музычна-драматычных тэатраў. У 18 ст. развіваецца новы тып тэатраў- прыдворных і магнацкіх. Утой час ва ўсёй Еўропе, у тым ліку і Беларусі, існавала практыка запрашэння на жыхарства і працу вядомых творчых дзеячаў, майстроў музыкі, таму іх ўплыў адчуваецца ў традыцыях музычнай культуры(былі арганізавваны магнацкія тэатры ў Слоніме (М. К. Агінскага), у Слуцку і Нясвіжы (Радзівілаў), У Ружанах (Сапегаў). Найбольш вядома дзейнасць Нясвіжскага тэатра, рэжысёрам-пастаноўшчыкам і аўтарам п’ес(16 камедый і оперных лібрэта) для якога была Францішка Уршуля Радзівіл. Разам з тым на сцэне ставіліся п’есы Мальера(“Лекар па няволі”). Лёс прыгонных артыстаў залежаў ад гаспадара тэатра, смерць якога часцей было прычынай яго закрыцця. Аднак тэатральныя трупы гэтых магнацкіх тэатраў у будучым сталі асновай для балетных труп тэатраў Варшавы і Санкт-Пецярбурга. Піяніст і кампазітар Абрамовіч (п’еса для фартапіяна “Беларускае вяселле”),.Музычна-культурная дзейнасць Міхала Клеафаса Агінскага, Ельскага, Міладоўскага, Глінскага. Кампазітары Лапата, Шадурскі, Ёдка.Бел-польскі кампазітар з Міншчыны Станіслаў Манюшка. Характэрная рыса пач. 20 ст – дэмакратычныя формы аматарскага музыцыравання. Хоры і танцавальныя гурткі народных і прыходскіх вучылішчаў
